به قلم سردبير به نام نامدار نامي كه جز نام او هيچ نامي نيست

گويي مسافر غريب و سپيد پوش جاده هاي غرور ‍، ديار خويش را به فراموشي مي سپارد و قاصدكي كهن با سرشتي سرشار از گرمي و محبت، عطر گلهاي بهاري را در نهاد اين سرزمين مي گذارد. اين گرماي خاص حاصلش چكيدن اشك هاي زيبا و پر معنا روي گونه هاي مسافر غريب است كه خبر از فراق يار و ديار ميدهد. آري بهار آمد بهاري شور انگيز كه با آمدنش روح گرمي به جانها مي دهد ، طراوت و بدايع را به ارمغان مي آورد. بييايد در اين بهار دل انگيز دلهايمان را بهاري نماييم ، بذر محبت را در دلها بپاشيم و نهال دوستي را در دل ها پرورش دهيم. از بهار تا خزان راهي نيست و اين نهال دوستي است كه در دلها مي ماند. بياييد قدر اين نعمت را بدانيم و طالب محبت و دوستي هاي جاودانه بهاري باشيم.